Βλέπε, Άκου, Σιώπα

1

Ημέρα Τρίτη, με αρκετή βροχή, στις αρχές του φθινοπώρου, ένας νεαρός άντρας, γυμνός με χείλη πρησμένα, άνοιξε το στόμα του και είπε την τελευταία του λέξη:

-Αθώος…!

Τρεις και δέκα το μεσημέρι στην οδό Ευκλείδου 18 τρία περιπολικά της Άμεσης Δράσης κάνουν την εμφάνισή τους. Οι σειρήνες των περιπολικών και οι κραυγές από το δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας ξυπνούν την γειτονιά.

-Αυτοκτονία… σίγουρα Νίκο. Ο αυτόχειρας έχει αφήσει και σημείωμα:

Χορεύω τη νύχτα και πεθαίνω την ημέρα… Δε μου απομένει τίποτα, εκτός της μουσικής. Και τι να την κάνω τη μουσική τη μέρα; Συγνώμη.

Το σημείωμα δεν αφήνει καμία αμφιβολία.

- Και οι δύο πάστες στο ψυγείο; Και η ερωμένη που φωνάζει ότι θα παντρευόντουσαν το καλοκαίρι;

- Καλά από υποσχέσεις… εδώ έχουμε σημείωμα! “πεθαίνω την ημέρα”, όπου και πέθανε… μεσημέρι… “Συγνώμη” για τους δικούς του… Και δεν έχουμε άλλα αποτυπώματα στο διαμέρισμα παρά μόνον τα δικά του! Μόνο 203 ευρώ στην τράπεζα και ένα σπίτι υποθηκευμένο στις τράπεζες… και άνεργος από τον προηγούμενο μήνα… και με το κωλομνημόνιο μέχρι νεοτέρας… Θέλεις και άλλα στοιχεία;

-Μόνο τα δικά του αποτυπώματα; Αφού είχε γκόμενα ο τύπος ρε Βαγγέλη… πού την πήδαγε;

-Αυτό είναι το θέμα μας; Πού την πήδαγε ρε Νίκο; Σε γαμοτέλ… ξέρω’γω.  Ο τύπος έκοψε τις φλέβες του και αυτοκτόνησε κι εσύ μου λες για την γκόμενα. Δε λέω έχεις ένα δίκιο… και εάν δεν την πήδαγε; αλλά αυτό δεν αφορά εμάς πλέον. Η υπόθεση έκλεισε. Αυτοκτονία! Άντε γιατί πείνασα. Σουβλάκι ή πίτσα;  

Καθώς πλησίαζα είδα στην είσοδο της πολυκατοικίας πολύ κόσμο μαζεμένο. Προσπέρασα. Δύο άντρες γύρω στα σαράντα, βιαστικοί με βλέμματα ψυχρά κατέβαιναν τις σκάλες και το μόνο που πήρε τ’ αυτί μου ήταν ένα ‘χωρίς τζατζίκι ρε μαλάκα!’. Μου φάνηκαν γνώριμες φιγούρες.  Έβγαλα τη φωτογραφική. Τράβηξα την είσοδο της πολυκατοικίας και τους δύο τύπους στην έξοδο. Προχώρησα. Άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος. Μπήκα στο μπάνιο. Τράβηξα το σεντόνι στην μπανιέρα. Αίματα, δύο χέρια κόκκινα, ξυραφάκι στο πάτωμα, γυμνός άντρας. Ανατρίχιασα, όχι πως ήμουν φοβητσιάρης, αλλά κάθε φορά που έβλεπα ένα νεκρό σώμα ένα ρίγος διέτρεχε το σώμα μου. Μύρισα λιβάνι, παραπάτησα. Έβγαλα το μπλοκάκι μου και σημείωσα την ώρα τέσσερις και τέταρτο μμ. Τράβηξα τη μηχανή και πάτησα 10 κλικ. Αυτοκτονία. Διάβασα το σημείωμα:

Χορεύω τη νύχτα και πεθαίνω την ημέρα… Δε μου απομένει τίποτα, εκτός της μουσικής. Και την να την κάνω τη μουσική τη μέρα; Συγνώμη.

Μίλησα με τον διαχειριστή:

-          Ήσυχο παιδί ο Αντρέας. Ποτέ δεν τον ακούσαμε. Λες και δεν έμενε εδώ. Πάντοτε ευγενικός και μ’ ένα χαμόγελο. Τι να σου πω… πολύ στεναχωρηθήκαμε.

-          Ερχόταν κάποιος άλλος στο διαμέρισμά του;

-          Λένε ότι είχε μια φιλενάδα… εγώ δεν την είδα ποτέ πριν. Εάν δεν την έβλεπα σήμερα θα νόμιζα ότι ήταν πουσ… ε, μόνος ήθελα να πω.

-          Καλά. Γονείς, συγγενείς;

-          Μπα, δεν γνώρισα κανέναν άλλον… Μόνο τα κοινόχρηστα μου έφερνε και τίποτα περισσότερο. Θα με συγχωρέσεις πρέπει να πάω να φάω… βλέπεις παράτησα τη φακή στη μέση… μήπως θέλεις ένα πιάτο;

-          Σ’ ευχαριστώ είμαι σαρκοφάγος. Άλλα πέντε κλικ και το ρεπορτάζ ήταν έτοιμο: ‘Αυτοκτόνησε άνεργος στον Κολωνό’ να βάλω ‘μετά μουσικής’ ή μήπως είναι ειρωνικό; Καθώς έβγαινα από τη πολυκατοικία άκουσα μια γυναικεία φωνή να ψιθυρίζει … ‘τον φάγανε σου λέω…’ Επιτάχυνα το βήμα μου προς την κατεύθυνση του ψιθύρου, σιγή.

-          Μιλήσατε;

Μία νεαρή γυναίκα γύρω στα 25, φορώντας μία μαύρη ζακέτα και κρατώντας στα χέρια της ένα χοντρό βιβλίο, έχοντας πιάσει τα μαλλιά της κότσο αποκρίθηκε:

-          Τον φάγανε σου λέω!

-          Ποιοι τον φάγανε;

Βλασφημία

Απλώνω το χέρι μου δείχνοντας τον ουρανό.  Τα σύννεφα χωρίζουν και μία αχτίνα φωτός λούζει τα ακροδάχτυλά μου. Χαμογελώ, γνωρίζοντας ό,τι το θεϊκό και το ανθρώπινο περιστοιχίζει και τους δύο.

Ethics of War: The War on Justice and Utility

Introduction
War is an intentional armed conflict which occurs only between political communities. The essence of war is about governance and who gets power and resources, thus who has the final say to what goes on in a given territory. As Carl Clausewitz’s puts it war is “an act of violence intended to compel our opponent to fulfil our will”. It is about governance itself.
At the turn of the twenty first century the War on Terror proclaimed by President Bush has produced a series of moral debates in the Western world. The War on Terror raised the following fundamental questions: Can there ever be a just war? Is it permissible to cause harm and death on the ground that it is the side effect of bringing about the best result? Do humanitarian interventions help the people in need? What intentions can there be behind a war?
Political leaders justify wars by appealing to moral frameworks, of which the most influential ones are the “just war” theory and utilitarianism. Michael Walzer’s masterwork Just and Unjust Wars offers some plausible answers to these questions. The “just war” tradition – a set of mutually agreed rules of combat – evolves common values shared between two enemies. Though, in the case where enemies differ greatly in moral beliefs, war conventions are rarely applied. The motivation for two parts to agree to certain conventions can be often mutually benefiting. Historically, “just war” theorists agree that rules of war should be applied to all equally. The aftermath of the terrorist attacks on the USA on 9/11 has brought great attention to the “just war” debate. Despite the international war conventions in place, war crimes continue regardless of the righteousness of the cause. 

Divine Monkey

Who created man?

I

The question how the world was created is the oldest in human history, and if someone wants to give some answer he will not be able to avoid the teachings of the ancient myths. In pro-scientific stage of human history the myth is the only evidence of human intellectual functioning.

Myths are the refuge of human knowledge and function as an instrument of the primitive man to force his knowledge and understanding of the world. The Cosmogony and Theogony are both early evidence of how the world was created. The oldest surviving intact Greek Theogony is that of Hesiod. He explains that first was Chaos, then Earth was created and used as a retreat of the immortal Gods living on top of Mount Olympus. From Chaos were born Erevos and black Night and from the Night the Ether and Day. (116-125) Here we see that all celestial bodies and phenomena are described as private entities descendants of Heaven and Earth. In contrast to the biblical God who is the creator of the world, in the Greek myth God or better Gods are rulers of the world but not the creators. Moreover, Jupiter the offspring of Gods is younger and therefore stronger and wiser. The legend states that the conflict between old and young Gods serves the primary idea of the origin of the world from less perfect forces to finest ones. The proof of this idea is the two battles of Titans and Giants. With Tartarus the mythical cosmography is completed. The Tartarus symbolizes the foundation of the world and hence the origin of which, as we mentioned above, comes from Chaos.

To sum up, the origin of the world in the pro-scientific man comes from Chaos and Zeus, the most perfect and

Love

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μʼ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
καινα σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σʼ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σʼ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σʼ ήξερα μια ζωή.
Και νʼ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σʼ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και νʼ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απʼ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και νʼ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σʼ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σʼ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σʼ αφήνω να σηκωθείς απʼ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα,από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής, Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω, Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απʼ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι, Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Massive Leviathan, Tamar Natural Gas Fields Poised to Transform Israel Into Energy Exporter

The Leviathan natural-gas site off the Haifa shore could be twice the size of the Tamar prospect, the largest gas discovery globally in 2009, and position Israel as a gas exporter in coming years, US oil operator Noble Energy Inc. said Thursday.

“Today is a day of celebration for all of us. The State of Israel is an energy independent country,” Yitzhak Tshuva, controlling shareholder of Delek Group, said Thursday. Delek is a partner in the Leviathan natural-gas find through its subsidiaries Avner Oil and Gas LP and Delek Drilling LP, who each own 22.67 percent. [...]

“In March, when I was last in Israel, I said that Noble Energy planned to be here for decades to come,” Noble Energy chairman and CEO Charles Davidson said Thursday. “I am thrilled that today’s announcement substantiates the potential of a new and significant energy basin in the eastern Mediterranean, which, if successful, could position Israel as a potential energy exporter in future years.

“I would like to congratulate the State of Israel on the discoveries of the last year and a half, which have the potential to strengthen the economy and security of Israel. Noble is honored to be working with our Israeli partners in this historic development.” [...]

Israel will threaten Turkey if it starts exporting large quantities of LNG. The Turkish LNG pipeline plans from Russia will potentially remove them from a profitable picture if Israel begins large sea based exports of LNG to Europe and Asia in the coming decades.

The largest section discovered so far, the Leviathan gas field, is believed to possibly contain, alongside natural gas, 4.2 billion barrels of oil. Leviathan straddles the Israeli-Lebanese maritime border. Israel is currently in a state of war with Lebanon and does not recognize the de-facto Hamas Palestinian government in the Gaza Strip.

Sharp words are already being exchanged between Jerusalem and Beirut. Upon discovery of the fields in June, Lebanon warned Israel not to drill within their maritime borders. Israel then escalated the rhetoric with military threats, as Minister of National Infrastructures Uzi Landau threatened to use force to

2011: The dark year ahead

"Israel vs Hamas and Turkey, a war of mass civilian casualties and as usual, little real results.Turkey vs Arab partisans, Kurds, S.Cypriots,Greeks, Bulgarians, Serbian mercenaries and finally Russia. This will end in a Turkish defeat and the military coup of its Islamic government."

When Pravda, the Russian newspaper, publishes such articles (2011: The dark year ahead, 06.01.2011) as above, one has to ask what is the main purpose. One answer could be for domestic consumption and for feeding the nationalistic sentiments of the Russian citizens and the dream of Great Russia. Another answer could be the forming of a geopolitical agenda, even if what is said can be described as rather imaginative and very good for a fiction book, rather than an article published in a very well known newspaper. What follows is part of an article published in Pravda on-line: (http://english.pravda.ru/society/stories/06-01-2011/116445-2011_dark_year-2/)  

Ο Άγιος Πίθηκος

Ο Άγιος Πίθηκος

I

Ποιος Δημιούργησε τον Άνθρωπο;

Το ερώτημα πώς έγινε ο κόσμος είναι από τα πιο παλαιά στην ιστορία του ανθρώπου και εάν θέλει κάποιος να δώσει μία κάποια απάντηση δεν θα μπορούσε να αποφύγει τις διδασκαλίες των αρχαίων μύθων.  Στο προεπιστημονικό στάδιο της ιστορίας του ανθρώπου ο μύθος αποτελεί το μοναδικό τεκμήριο της ανθρώπινης πνευματικής λειτουργίας. Οι μύθοι αποτελούν το καταφύγιο της ανθρώπινης γνώσης και λειτουργούν ως ένα εργαλείο του πρωτόγονου ανθρώπου για να επιβάλλει τις γνώσεις του. Η κοσμογονία και η θεογονία αποτελούν και οι δύο μαζί τα πρώτα τεκμήρια για τη προσπάθεια εξήγησης του κόσμου και πώς αυτός είναι. Η παλαιότερη σωζόμενη ακέραια ελληνική θεογονία είναι αυτή του Ησιόδου. Εξηγεί ότι πρώτα έγινε το Χάος και αμέσως η Γη καταφύγιο των αθάνατων που ζουν στις κορυφές του Ολύμπου. Από το Χάος  γεννήθηκαν το Έρεβος και η μαύρη Νύχτα και από τη Νύχτα ο Αιθέρας και η Ημέρα. (116-125) Εδώ βλέπουμε ότι όλα τα ουράνια σώματα και φαινόμενα περιγράφονται σαν να είναι προσωπικές οντότητες απόγονοι του Ουρανού και της Γης. Σε αντίθεση με το βιβλικό Θεό που είναι δημιουργός του κόσμου, εδώ ο Θεός ή καλύτερα οι Θεοί είναι μεν κυβερνήτες του κόσμου αλλά όχι και δημιουργοί του. Επιπλέον ο Δίας είναι απόγονος άλλων Θεών και ως νεότερος είναι και πιο δυνατός αλλά και πιο σοφός. Ο μύθος δηλώνει ότι η σύγκρουση ανάμεσα σε παλαιότερους και νεότερους Θεούς υπηρετεί την πρωτογονική ιδέα της καταγωγής του κόσμου από λιγότερο τέλειες δυνάμεις που γεννούν τελειότερες.  Απόδειξη αυτής της ιδέας είναι και οι δύο μάχες των Τιτάνων και των Γιγάντων.

Moscow and Ankara move in on Lebanon's offshore energy potential

With his sharp instincts for chances in the field of energy, Russian Prime Minister Vladimir Putin was stirred into discreet action by Israeli entrepreneurs' discovery in the past year of a gas bonanza - three fields, dubbed Tamar, Dalit and Leviathan, off Israel's Mediterranean coast, debkafile's Moscow sources report. Their currently estimated reserves of 25 trillion cubic feet would more than cover Israel's energy needs and enable it to become a gas exporter, revolutionizing an economy which has developed despite a paucity of natural resources.
Neither did Putin miss Beirut's claim that Israel was "looting" Lebanese gas resources, or that Lebanese Prime Minister Saad Hariri had encountered a polite rejection when travelled to Nicosia on Oct. 21 to ask Cypriot President Dimitris Christofias for help in mapping the borders of oil and gas fields in the Mediterranean.
Moscow accordingly went into action by inviting Hariri for a visit, which took place Nov. 16-17.
With his back to the wall in a life-and-death struggle to save his government from falling into the hands of Hizballah, the Lebanese prime minister was granted the rare honor of an elaborate welcome by both Putin and President Dmitry Medvedev. The Russian prime minister then pitched into his spiel: Moscow could help Lebanon place itself on the map of oil and gas fields and pipelines in the eastern Mediterranean. But to exploit its oil and gas wealth under the sea, Lebanon needed Russia as energy partner and provider of funds, equipment and skilled labor.

Islam, Secularism and the Battle for Turkey's Future

A deep power struggle is under way in the Republic of Turkey. Most outside observers see this as the latest phase in the decades-long battle between Islamism and Kemalist secularism. Others paint it as traditional Anatolia’s struggle against modern Istanbul, egalitarianism versus economic elitism or democracy’s rise against authoritarianism. Ultimately, the struggle boils down to a fight over a single, universal concept: power.

The following special report recounts how an Islamist-oriented Anatolia has emerged to challenge the secular foundation of the modern Turkish state. While those looking at Turkey from the outside are often unaware of Turkey’s internal tumult, a labyrinthine internal power struggle influences virtually every move Turkey makes in its embassies, schools, courts, news agencies, military bases and boardrooms. Though the Turkish identity crisis will not be resolved by this power struggle, the battle lines drawn during the fight will define how the country operates for years to come.

A Power Struggle Rooted in Geopolitics

Turkey occupies a key geostrategic position. It sits at the crossroads of Asia and Europe and forms a bridge between the Black and Mediterranean seas. Turkey’s core historically has centered on the isthmus that straddles the Sea of Marmara and Black Sea. Whether the map says Constantinople

Six Major Media Conglomerates

Six major conglomerates make up what is called mainstream media or MSM control 90% of the shares of large media companies that, in turn, produce 90% of what is read, seen and heard by Americans. 

• DISNEY, owner of ABC, Touchdown Pictures, Buena Vista, Hollywood Pictures, Caravan Pictures, Miramax Films, the production of documentaries A & F, TV History Channel, Discovery, Disney and others; 
• AOL / Time Warner, which owns CNN, HBO, Warner Brothers, Castle Rock, Time, Sports Illustrated, People, Fortune, Entertainment, Money, Netscape and others; 
• IACOM, which includes CBS, Paramount Pictures, Simon & Schuster, Pocket Books, Blockbusters, Showtime, MTV, The Movie Channel & Nickelodeon, BET, Nickelodeon, etc..;  
• GENERAL ELECTRIC, owner of NBC, CNBC, MSNBC, Bravo, Universal Pictures, thirteen television stations, and closely linked to the arms and aerospace industries;
• RUPERT MURDOCH'S NEWS CORPORATION, owner of Fox TV, DirecTV, TV Guide, New York Post, The Weekly Standard, 20th Century Fox, MySpace and others;
• Bertelsmann AG, one of the world's largest media corporations, has the European RTL-TV, Random House, Bantam Dell, Doubleday, Alfred A. Knopf, Vintage Books, and others.  

Source: PRAVDA.Ru

Ο σύγχρονος χάρτης της (“Ελληνικής”) Τρομοκρατίας (με άφθονη λογοκρισία).

Πάνε χρόνια από την πτώση της χούντας και την έλευση Καραμανλή ως Μεσσία που θα ξανάφερνε πίσω την Κύπρο αλλά και την ελευθερία γνώμης στην προδομένη Ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο Ιωαννίδης να ευαγγελιζόταν ότι “εξαφάνισε” τους αντιστασιακούς κατά τη σύντομη παντοδυναμία του αλλά αυτό αφήνει πολλά ερωτηματικά. Η ερώτηση άλλωστε θα μπορούσε κάλλιστα ν’ αντιστραφεί: “Που πήγαν όλοι οι αντιστασιακοί όταν ήρθε ο Ιωαννίδης; Τότε μάλιστα που η χώρα τους είχε απόλυτη ανάγκη λόγω της επερχόμενης Κυπριακής γενοκτονίας”;
Παλιά κουλούρια, ξεραμένα. Η νομιμοποίηση της Αριστεράς δεν αγκάλιασε όλους τους αντάρτες καθώς πολλοί είδαν με σκεπτικισμό τις εξελίξεις. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που παρέμειναν αυτοεξόριστοι βλέποντας τη μεταπολίτευση ως “μάντρωμα” των αντιφρονούντων σε αστικό μαντρί.
Η δεξαμενή των ανταρτών ήταν και η πηγή στρατολόγησης για τις μετέπειτα οργανώσεις που χαρακτηρίστηκαν τρομοκρατικές. Ας μην ξεχνάμε ότι το κοινωνικό περίβλημα ήταν τότε έντονο, υπήρχε εργατική τάξη στην Ελλάδα, υπήρχε εκμετάλλευση, άρα υπήρχε και περιθώριο αγώνα. Σταδιακά ο στόχος των ενεργειών έγινε από ταξικός, ιδεολογικός. Εκεί υπήρξε ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα στις τάξεις του αντάρτικου πόλεως που δε μπορούσαν να δεχθούν πως τόσοι ευνοημένοι, πλουτίσαντες επί χουντας (κατασκευαστές, εκδότες κλπ) παρέμεναν στο απυρόβλητο, διεκδικώντας μάλιστα δάφνες αντιστασιακών. Εκεί έγινε και η πρώτη μετάλλαξη αντικρατικής δράσης, όταν το ίδιο το Παπανδρεϊκό κράτος φάνταζε (ρητορικά τουλάχιστον) ως ιδεολογικός συγγενής.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κατηγορούσαν το τότε ΠΑΣΟΚ ότι υποθάλπτει αλλά και χρησιμοποιεί την τρομοκρατία για δικό του όφελος. Κατηγορίες βεβαίως που ποτέ δεν αποδείχτηκαν. Στα ίδια βήματα βάδισε η πρώιμη 17Ν, στοχεύοντας στους τότε “αντιφρονούντες” εκδότες, εισαγγελείς κλπ. Το τότε κατεστημένο κατηγορήθηκε μάλιστα ότι “διόριζε” και πολλούς υπόπτους για τρομοκρατική δράση (!), τακτική που μάλλον μεταλλάχθηκε δίνοντας δημόσια έργα σε νταβατζήδες από τους ίδιους υπουργούς.
Η δολοφονία Μπακογιάννη ήταν για πολλούς

Ο Γαβράς, ο Λαμπράκης και μία εκπομπή της ΕΤ3

Η αφίσα για το «Ζ» του Γαβρά.

Η σημαντικότερη στιγμή του «Ζ»: το κτύπημα έχει ήδη δοθεί στον «Ζήτα» - Λαμπράκη. Το θέμα είναι ποιος τον σκότωσε στην πραγματικότητα.

Λαμπράκης: ένας ιδεαλιστής αστός που έπεσε θύμα του κόμματός του;

Βόλευε ο θάνατος του Παναγούλη, όπως και η δολοφονία του Λαμπράκη, την πολιτική άνοδο του Ανδρέα;

Επανεκδόθηκε στις 2 Απριλίου το περίφημο «Ζ» του Κώστα Γαβρά με τον Υβ Μοντάν στον ρόλο του Λαμπράκη και τον Ζαν Λουΐ Τρεντινιάν στον ρόλο του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη. Μια ταινία που έκανε διάσημο τον Γαβρά και που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας το 1969.

Η υπόθεση της ταινίας είναι λίγο-πολύ γνωστή. Ένας αριστερός βουλευτής στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 πέφτει θύμα ενός «τραμπουκικού» κτυπήματος στην διάρκεια μιας πορείας για την Ύφεση και τον Αφοπλισμό. Θα επιζήσει του κτυπήματος, αλλά θα υποκύψει λίγο μετά. Η κυβέρνηση θα αναθέσει σε έναν ανακριτή την υπόθεση για να την κουκουλώσει. Εκείνος όμως πληροφορημένος από έναν αριστερό δημοσιογράφο θα αρνηθεί και οι έρευνες που θα διεξάγει θα τον οδηγήσουν στο να θεωρήσει ως ενόχους το παρακράτος και το Παλάτι, που παρουσιάζονται ως πρόδρομοι της στρατιωτικής δικτατορίας.

Η ταινία χρησιμοποιεί το όνομα «Ζήτα» (Υβ Μοντάν) για τον ήρωα της και δεν αναφέρει καθόλου το όνομα της Μεσογειακής χώρας, όπου διεξάγεται η ιστορία. Υποτίθεται ότι γυρίζεται στην Αλγερία, αλλά μία ελληνική γραφομηχανή και η μουσική του Θεοδωράκη με το σαντούρι να κυριαρχεί σε κάνει να καταλάβεις ότι πρόκειται για την Ελλάδα των αρχών του ’60 παραπέμποντας στην δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Εξάλλου όπως αναφέρεται στην αρχή: «Η τυχόν ομοιότητα με πρόσωπα, ζώντα και αποθανόντα δεν είναι συμπτωματική, είναι ηθελημένη».

Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η ταινία διατηρεί την φρεσκάδα και την ένταση της. Αυτό οφείλεται στην κλασσική δομή της, σε αντίθεση με άλλες ταινίες της εποχής, όπως αυτές της «Νουβέλ Βανγκ» (Γκοντάρ) η των πειραματισμών του ’60, που σήμερα δεν βλέπονται. Πειραματισμοί που όπως έχει δηλώσει ο ίδιος ο Γαβράς γινόταν από αριστερούς γόνους της μεγαλοαστικής τάξης (Γκοντάρ, Βισκόντι) που περιφρονούσαν το κοινό, και κατά συνέπεια τον ίδιο τον λαό. Αυτό σε αντίθεση με τον περήφανο για την αγροτική του καταγωγή Κώστα Γαβρά. Εδώ πρέπει να πούμε ότι ο Γαβράς τότε δέχθηκε επίθεση για την κλασσική «μπουρζουάδικη» γραφή του. Μια γραφή που συνδυάζει γουέστερν
(ειδικά στο «Το Τραίνο θα Κτυπήσει Τρεις Φορές») και αστυνομικά θρίλερ με ταινίες του τύπου «Blow Up» του Αντονιόνι. Επίσης να πούμε ότι το «Ζ», όχι μόνο άνοιξε τον δρόμο για τα επόμενα πολιτικά θρίλερ του Γαβρά («Κατάσταση Πολιορκίας», «Ο Αγνοούμενος»), αλλά έχει επηρεάσει και τις πολιτικές ταινίες σκηνοθετών, όπως ο Σίντνεϋ Λιούμετ, ο Άλαν Πάκουλα και ο Όλιβερ Στόουν. Για παράδειγμα η τελική σκηνή με τις γραφομηχανές έχει αντιγραφεί από τον Άλαν Πάκουλα στο «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» για το Ουώτεργκεϊτ. Ενώ οι ερμηνείες των Υβ Μοντάν και Ζαν Λουϊ Τρεντινιάν (Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών)είναι υψηλού επιπέδου. Αλλά...

Υπάρχει ένα «αλλά», που είναι μια εκπομπή της ΕΤ3 το 2003. Σε αυτήν ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, ο διάσημος «Τίγρης» που συνέλαβε τους Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη, δήλωνε ότι κάτι μεσολάβησε ανάμεσα στο κτύπημα με το τρίκυκλο και τον θάνατο του στον Ερυθρό Σταυρό κατηγορώντας σαφώς την Αριστερά: «Μέσα στο αμάξι τον αποτελειώσανε ή με καουτσούκ ή με άμμο. Επαγγελματικά στελέχη. Ο Βέρρος (μετέπειτα βουλευτής του ΚΚΕ) και άλλος ένας». Ενώ δήλωνε ότι το αρχικό κτύπημα του Εμμανουηλίδη δεν ήταν θανατηφόρο. Μάλιστα τόσο φοβόταν την Αριστερά που ζήτησε από την δημοσιογράφο να βγάλει την συνέντευξη στον αέρα μόνο μετά τον θάνατο του.

Εγωτισμοί

Τα πρώτα κελαηδίσματα καλημερίζουν την αυγή και ο αγέρας καθαρός και φρεσκοπλυμένος μπαίνει απ’ τα ανοιχτό παράθυρο.  Η αράχνη που όλο το βράδυ έμενε ακίνητη απάνω στον ιστό της αρχίζει να σαλεύει σιγά-σιγά. Είναι πάνω και έξω απ’ το παράθυρό μου, σαν απειλή στέκεται εκεί μέρα και νύχτα μέχρι να πάρω την απόφαση να της δώσω μια και να την ξαποστείλω. Όμως την απόφαση δεν την έχω λάβει ακόμα. Α, όλα και όλα έχω δώσει όρκο. Όρκο βαρύ ότι δεν θα αφαιρέσω ζωή παρά μόνο ότι απειλήσει τον ζωτικό μου χώρο. Και η αράχνη βρίσκεται στα όριά μου. Ένα βήμα παραμέσα και θα πάψει να υπάρχει. Λέτε να το γνωρίζει; Πριν να κοιμηθώ καμιά φορά φαντάζομαι την αράχνη να τρυπώνει στα κρυφά και να έρχεται ακριβώς από πάνω μου. Και μόλις με παίρνει ο ύπνος να δίνει μία και να εναποθέτει τα αυγά της μέσα στο αυτί μου. Την επομένη να ξυπνώ δίχως να γνωρίζω και να καταλαβαίνω το παραμικρό. Έτσι και οι δυο συνωμοτούμε μέρα με τη μέρα. Ένα βήμα δικό της… ένα βλέφαρο κλειστό δικό μου, και…! Άραγε οι αράχνες βλέπουν όνειρα; 
Στο ραδιόφωνο ακούω την Κάστα Ντίβα. Εξαίσια φωνή. Είναι η ώρα τέτοια που ταιριάζει με τη μουσική. Πέντε παρά και η Κάλλας αντηχεί. Πού αντηχεί; Εδώ στο μικρό δωμάτιο, σ’ ένα χωριό της Αγγλίας… μόνος με την αράχνη μου. Λίγο προτού να κοιμηθώ. Και θα αναρωτιέστε ίσως τι με κρατάει ξύπνιο τέτοια ώρα ή που βρίσκω την όρεξη για κλασσική μουσική. Και δεν έχετε άδικο. Έχω να γράψω, εργασία τη λένε εδώ, για τον ωφελιμισμό. Καταλάβατε; Δεν κάνω καλύτερα που γράφω σε εσάς τους πολλούς ή τους λίγους για τη μικρή μου αράχνη; Ας αφήσω όμως την αράχνη και ας περάσουμε μαζί στην επόμενη σκέψη μου. Έχω βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου ότι μπορώ να γράψω βρε αδερφέ τρεις αράδες που θα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ’ την εργασία μου για τον ωφελιμισμό του Μιλ. Προσφάτως διάβασα το φύλακα της σίκαλης του Σάλιντζερ, μιας και πέθανε πρόσφατα. Το βιβλίο αναφέρεται  στα μαθητικά χρόνια, τα δικά του; διόλου απίθανο. Μου έκανε εντύπωση ο θόρυβος γύρω από το βιβλίο και το όνομά του. Το ίδιο το βιβλίο με άφησε αδιάφορο. Έζησε απομονωμένος και ξεκομμένος από τα φώτα της δημοσιότητας. Κανείς δεν γνώριζε που ζούσε και έτσι το μυστήριο της ζωής του μεγάλωσε την υστεροφημία του. Ας μην τον αδικήσω όμως. Το βιβλίο του αρέσει.  Τώρα διαβάζω Κροπότκιν. Περίεργο όνομα. Μέχρι να το διαβάσω σωστά το όνομά του μου πήρε χρόνο. Μιλά για επαναστάσεις και αναρχία. Είμαι στο κεφάλαιο ‘Η απαλλοτρίωση’. Επίκαιρο; Και εάν είναι σάμπως θα το διαβάσουμε;

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΔΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ
Σε λίγες μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που σας δόθηκα χωρίς καμιά επιφύλαξη∙ το πάθος σας μου φαινόταν τόσο φλογερό και τόσο ειλικρινές, που ποτέ δεν θα φανταζόμουν πως η εύνοια που σας έδειξα θα σας απωθούσε σε σημείο ώστε ν' αναγκαστείτε να διανύσετε πεντακόσιες λεύγες, να εκτεθείτε σε κινδύνους και ναυάγια, για να γλιτώσετε απ' αυτήν: κανείς δεν μου χρωστούσε παρόμοια συμπεριφορά.
Θέλω όλος ο κόσμος να το μάθει, δεν το κρατάω μυστικό, και είμαι πολύ χαρούμενη που έκανα ό,τι έκανα για σας, αψηφώντας κάθε είδους ευπρέπεια∙ στο έξης η τιμή και η θρησκεία μου θα υπάρχουν μόνο για να υπηρετούν τον τρελό μου έρωτα, αφ' ης στιγμής σας αγάπησα.
Πώς είναι δυνατόν με τόση αγάπη να μην μπορέσω να σας κάνω